გააქტიურებული ნახშირბადი - წარმოება და პროდუქტის ფორმები

გააქტიურებული ნახშირბადის წარმოებისთვის საწყის მასალებს წარმოადგენს: ნახშირბადის შემცველი ნედლეული, როგორიცაა ხე, ტორფი, ლიგნიტი, ქვანახშირი, ხილის კურკები, როგორიცაა ზეთისხილის კურკები, ქოქოსის ნაჭუჭები და ა.შ. ამ მასალების გააქტიურება შესაძლებელია ორი განსხვავებული მეთოდით.

გაზის აქტივაციისას გამოიყენება უკვე ნახშირბადიანი მასალა, რომელიც ექვემდებარება გაზის ნაკადის, როგორიცაა წყლის ორთქლი, ნახშირორჟანგი, ჰაერი ან მათი ნარევები, დამჟანგავ ზემოქმედებას. აქტივაციის ტემპერატურა დაახლოებით 700–1000°C-ია, რის შედეგადაც წყალ-აირის რეაქციის შემდეგ ნახშირბადი ნაწილობრივ იწვის, რითაც იქმნება ფოროვანი, მაღალაქტიური ნახშირბადის ჩონჩხი.

ქიმიური აქტივაციის დროს, როგორც წესი, თავდაპირველად ურევენ არაკარბონიზებული, ნახშირბადის შემცველ მასალას გამშრალ და დამჟანგავ ქიმიკატებთან. შედეგად მიღებულ ნარევს შემდეგ თბება 400–800°C-მდე. აქტივაციის აგენტები, რომლებიც შეიძლება მოიცავდეს თუთიის ქლორიდს, ფოსფორმჟავას, გოგირდმჟავას და სხვა, შემდგომში ირეცხება და აღდგება.

თავად გააქტიურება ხორციელდება როტაციულ ღუმელებში, მრავალსაფეხურიან ღუმელებში, ლილვის ღუმელებში, ფლუიდიზებული ფენის ღუმელებში ან ფლუიდიზებული ფენის რეაქტორებში.

გააქტიურებული ნახშირბადის პროდუქტის საერთო ფორმებია :

ფორმის (ძირითადად ცილინდრული გრანულების სახით),

გატეხილი (გრანულები ან დაქუცმაცებული გააქტიურებული ნახშირბადი),

განსაზღვრული ზომის ნაწილაკებად დაფხვნილი.

სპეციალური წარმოების მეთოდები მოიცავს:

სფერული გააქტიურებული ნახშირბადი,

გააქტიურებული ნახშირბადის ბოჭკოები ან ბოჭკოვანი ხალიჩები,

ეგრეთ წოდებული „თაფლის საკნები“.

წარმოებისა და გააქტიურების მეთოდები, ასევე ძირითადი ნედლეული, მნიშვნელოვნად მოქმედებს გააქტიურებული ნახშირბადის თვისებებზე მისი ადსორბციული უნარის თვალსაზრისით გამოყენების დროს. კერძოდ, შიდა ზედაპირის ფართობის ზომა და ფორების სტრუქტურა მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული გააქტიურების პროცესზე.