Akibat Penggunaan Natrium Sianida Berlebihan dalam Proses Pencairan Emas

Dalam industri perlombongan emas, proses pelarutan sianida , terutamanya menggunakan Natrium sianida , merupakan kaedah biasa untuk mengekstrak emas daripada bijih. Walau bagaimanapun, penggunaan Natrium Sianida yang berlebihan dalam proses ini boleh menyebabkan beberapa masalah besar yang memudaratkan aspek ekonomi operasi perlombongan dan alam sekitar.

1. Peningkatan Kos Operasi

1.1 Perbelanjaan Kimia yang Lebih Tinggi

Natrium sianida bukanlah reagen yang murah. Apabila digunakan dalam jumlah yang berlebihan, kos langsung pembelian bahan kimia ini meningkat dengan ketara. Lombong perlu memperuntukkan sebahagian besar daripada bajet mereka untuk memperoleh kuantiti natrium sianida yang diperlukan . Contohnya, jika lombong biasanya beroperasi dengan kepekatan sianida optimum 0.05% - 0.1% dalam larutan larut lesap, tetapi disebabkan oleh salah urus atau pemahaman yang tidak betul tentang proses tersebut, kepekatannya ditingkatkan kepada 0.2%, jumlah natrium sianida yang digunakan bagi setiap unit bijih yang diproses akan meningkat hampir dua kali ganda atau tiga kali ganda. Ini secara langsung meningkatkan kos perolehan bahan kimia, sekali gus mengurangkan margin keuntungan operasi perlombongan.

1.2 Kos Rawatan Tambahan

Natrium sianida yang berlebihan dalam proses larut lesap mengakibatkan paras sianida yang lebih tinggi dalam air sisa yang dihasilkan. Merawat air sisa ini untuk memenuhi piawaian pelepasan alam sekitar menjadi lebih kompleks dan mahal. Kaedah konvensional untuk penyingkiran sianida daripada air sisa, seperti pengoksidaan kimia (menggunakan klorin atau hidrogen peroksida), rawatan biologi, atau pertukaran ion, semuanya memerlukan lebih banyak reagen, tenaga dan masa rawatan yang lebih lama apabila kepekatan sianida dinaikkan. Sebagai contoh, dalam proses pengoksidaan kimia, lebih banyak agen pengoksidaan perlu ditambah untuk memecahkan tahap sianida yang lebih tinggi. Ini bukan sahaja meningkatkan kos bahan kimia pengoksidaan tetapi juga mungkin memerlukan saluran tindak balas yang lebih besar dan lebih banyak tenaga untuk pencampuran dan tindak balas, sekali gus menambah kos operasi keseluruhan lombong.

2. Pencemaran Alam Sekitar

2.1 Pencemaran Air

2.1.1 Gangguan Ekosistem Akuatik

Apabila natrium sianida yang berlebihan terdapat dalam proses larut lesap, terdapat peningkatan risiko tumpahan sianida ke dalam badan air. Sianida sangat toksik kepada hidupan akuatik. Walaupun pada kepekatan yang rendah, ia boleh menyebabkan kemudaratan yang serius kepada ikan, invertebrata dan organisma akuatik yang lain. Sebagai contoh, dalam kes tumpahan sianida Baia Mare di Romania pada tahun 2000. empangan tailing yang pecah mengeluarkan 100.000 meter padu sianida - air sisa tercemar ke dalam sungai Tisza dan Danube. Paras sianida yang tinggi dalam air membunuh sejumlah besar ikan, mengganggu keseluruhan rantai makanan akuatik. Tumbuhan akuatik juga mungkin terjejas, kerana sianida boleh mengganggu proses fotosintesis dan respirasi mereka, menyebabkan pertumbuhan dan produktiviti berkurangan.

2.1.2 Pencemaran Air Minuman

Sianida - air yang tercemar daripada operasi perlombongan juga boleh meresap ke dalam sumber air bawah tanah atau mencemarkan air permukaan yang digunakan untuk bekalan air minuman. Sianida dalam air minuman adalah bahaya kesihatan yang serius. Malah sejumlah kecil sianida boleh menyebabkan kesan kesihatan akut seperti sakit kepala, pening, dan dalam kes yang teruk, boleh membawa maut. Di Amerika Syarikat, pada tahun 1982. di lombong Zortman - Landusky di Montana, 52.000 gelen larutan sianida bocor dan meracuni akuifer yang membekalkan air minuman segar untuk bandar Zortman. Insiden ini menonjolkan potensi pencemaran sianida berkaitan perlombongan yang membahayakan kesihatan manusia melalui pencemaran air minuman.

2.2 Pencemaran Tanah

Jika sianida - yang mengandungi air sisa atau sisa pepejal daripada proses perlombongan (seperti tailing) tidak dilupuskan dengan betul di darat, ia boleh mencemarkan tanah. Sianida dalam tanah boleh bertahan lama, terutamanya dalam keadaan anaerobik. Ini boleh memberi beberapa kesan negatif kepada ekosistem tanah. Ia boleh menghalang pertumbuhan tumbuhan dengan mengganggu fungsi akar dan penyerapan nutrien. Sesetengah tumbuhan mungkin menunjukkan pertumbuhan terbantut, daun menguning, atau mati. Selain itu, mikroorganisma tanah, yang memainkan peranan penting dalam kitaran nutrien dan kesuburan tanah, boleh terjejas teruk. Aktiviti bakteria dan kulat berfaedah mungkin dihalang, menyebabkan penurunan kualiti dan produktiviti tanah.

2.3 Pencemaran Udara

Dalam proses pelarutan emas , jika keadaannya tidak dikawal dengan betul, natrium sianida yang berlebihan boleh menyebabkan pembentukan dan pembebasan gas hidrogen sianida (HCN). HCN ialah gas yang meruap dan sangat toksik. Apabila natrium sianida bertindak balas dengan asid (yang mungkin terdapat dalam bijih atau ditambah semasa proses) atau di bawah keadaan pH tertentu, HCN boleh dihasilkan. Contohnya, apabila pH larutan pelarutan jatuh di bawah paras tertentu, natrium sianida boleh bertindak balas dengan bahan berasid dalam larutan untuk membentuk hidrogen sianida dan sebatian natrium. Pembebasan gas HCN ke udara menimbulkan ancaman yang ketara kepada kesihatan pekerja lombong dan komuniti berdekatan. Penyedutan HCN boleh menyebabkan pernafasan yang cepat, pening, loya, dan dalam kepekatan yang tinggi, boleh mengancam nyawa serta-merta.

3. Kesan Terhadap Proses Lesap Itu Sendiri

3.1 Kadar Lesap Larut

Bertentangan dengan apa yang dijangkakan, penggunaan natrium sianida dalam jumlah yang berlebihan tidak semestinya membawa kepada pengekstrakan Emas yang lebih cepat atau lebih cekap . Malah, dalam beberapa kes, ia boleh memberi kesan yang sebaliknya. Kepekatan sianida yang tinggi boleh menyebabkan pembentukan kompleks logam-sianida dengan logam lain yang terdapat dalam bijih, seperti kuprum, zink atau besi. Kompleks ini boleh menggunakan sianida dan mengurangkan jumlah sianida bebas yang tersedia untuk bertindak balas dengan emas. Contohnya, kuprum yang terdapat dalam bijih boleh membentuk kompleks kuprum-sianida yang stabil. Akibatnya, kadar pelarutan emas mungkin menjadi perlahan, dan kecekapan pelarutan keseluruhan mungkin berkurangan.

3.2 Gangguan dengan Langkah Rawatan Seterusnya

Sianida yang berlebihan dalam larutan larut lesap juga boleh menyebabkan masalah dalam langkah seterusnya proses pemulihan emas. Sebagai contoh, dalam proses memendakan emas daripada bahan larut resapan menggunakan habuk zink (proses Merrill - Crowe), kepekatan sianida yang tinggi boleh menyebabkan pembentukan kompleks zink - sianida. Kompleks ini boleh mengganggu kerpasan emas, mengurangkan hasil pemulihan emas. Selain itu, dalam kes penggunaan karbon teraktif untuk penjerapan emas daripada larut lesap, sianida yang berlebihan boleh menjejaskan kapasiti penjerapan karbon, kerana beberapa kompleks logam sianida juga mungkin terserap pada permukaan karbon, bersaing dengan emas untuk tapak penjerapan.

Kesimpulannya, penggunaan berlebihan natrium sianida dalam proses larut lesap emas adalah masalah pelbagai aspek yang mempunyai implikasi yang luas kepada industri perlombongan, alam sekitar dan kesihatan manusia. Lombong mesti memantau dan mengawal dengan teliti jumlah natrium sianida yang digunakan dalam proses larut lesap untuk memastikan pengekstrakan emas yang cekap, kos efektif dan mampan terhadap alam sekitar.