Metoda wymywania puli złota: zakres zastosowania i przebieg procesu

metoda ługowania puli złota jest znana ze swojej prostoty w działaniu, niskich inwestycji w sprzęt i opłacalności, umożliwiając szybkie uruchomienie produkcji. Jednak ta metoda wymaga ogromnej ilości miejsca, ponieważ do zakończenia operacji ługowania potrzebnych jest wiele basenów. Ponadto nie nadaje się do wszystkich rodzajów rud złota. W tym artykule przedstawiono zakres zastosowania, przebieg procesu metody wymywania złota w złożu, wraz z praktycznym przykładem zastosowania.

Zakres zastosowania metody wymywania puli złota

Rudy złota odpowiednie do metody ługowania w basenie powinny spełniać jednocześnie trzy kryteria. Po pierwsze, cząstki złota powinny mieć drobny rozmiar rozproszenia. Po drugie, ruda powinna być niskiej lub bardzo niskiej jakości. Po trzecie, sama ruda powinna mieć słabą przepuszczalność. Na przykład rudy typu czapki z tlenku żelaza zawierające drobnoziarniste złoto i utlenione rudy żył kwarcowych z drobnoziarnistym złotem są wysoce odpowiednie do metody ługowania w basenie.

Współczynnik odzysku wzbogacenia metodą ługowania basenowego może osiągnąć 70-90%. W porównaniu z metodami ekstrakcji złota CIL i CIP, metoda ługowania basenowego charakteryzuje się niższymi kosztami, co czyni ją skutecznym rozwiązaniem w celu poprawy opłacalności ekonomicznej rud złota niskiej jakości. Ponadto jej prosta obsługa prowadzi do obniżenia kosztów pracy. Niemniej jednak metoda ługowania basenowego wiąże się ze stosunkowo wysokimi początkowymi kosztami budowy i wymaga długiego czasu ługowania. Wynika to z konieczności budowy basenów ługujących i basenów z jałową cieczą, zapewniając, że są one szczelne i zasadniczo suche. Następnie ruda jest umieszczana w basenie ługującym, a roztwór ługujący jest przygotowywany w basenie z jałową cieczą przed wpompowaniem do basenu ługującego w celu ługowania. Po pewnym czasie roztwór ciężarny jest odprowadzany w celu wyparcia.

Przepływ procesu metody wymywania puli złota

Wypłukiwanie puli złota odbywa się zazwyczaj w zbiornikach do wyługowywania perkolacyjnego. Zbiorniki te mogą być wykonane z drewna, żelaznych koryt lub cementu. Dno zbiornika jest płaskie lub lekko pochylone i może mieć kształt okrągły, prostokątny lub kwadratowy. Wewnątrz zbiornika instalowane jest fałszywe dno wykonane z perforowanych płyt kwasoodpornych. Na fałszywym dnie kładzie się tkaninę filtracyjną, a na tkaninie filtracyjnej umieszcza się kratkę wykonaną z drewnianych lub odpornych na korozję pasków metalowych. Podczas wyługowywania ruda jest ładowana do zbiornika, a środek wyługowujący jest dodawany od góry. Roztwór wyługowujący wypływa z dna fałszywego dna. Fałszywe dno służy do filtrowania i podtrzymywania rudy.

Przepływ procesu ługowania basenowego jest następujący: Ruda zawierająca złoto, rozdrobniona do określonego rozmiaru cząstek, jest ładowana do zbiornika ługującego. cyjanek Do namaczania dodaje się roztwór, w którym złoto rozpuszcza się w roztworze. Po namoczeniu przez określony czas, gdy stężenie i stopień czystości cieczy spełniają wykryte wymagania, roztwór zawierający złoto (roztwór ciążowy) jest odprowadzany z dna zbiornika. Złoto odzyskuje się poprzez wypieranie płatków cynku (proszku) (aktywowanego Węgiel Można również zastosować adsorpcję). Pozostałość po ługowaniu jest poddawana dekontaminacji przed jej usunięciem. Aby usunąć cyjanek z pozostałości po ługowaniu, można dodać substancje takie jak wodorosiarczyn sodu i siarczan miedzi.

Należy zauważyć, że czas potrzebny do wypłukiwania zbiornika perkolacyjnego zależy nie tylko od szybkości rozpuszczania rozpuszczalnika w minerałach, ale także od szybkości penetracji rozpuszczalnika przez warstwę materiału. Szybkość penetracji zależy głównie od takich czynników, jak wysokość załadowanego materiału, porowatość materiału, stopień zawartości mułu, lepkość środka wypłukującego i wrodzone właściwości samego materiału.