Rola i mechanizmy cyjanku sodu w syntezie organicznej

Wprowadzenie

Sód Cyjanek (NaCN), biała, krystaliczna substancja dobrze rozpuszczalna w wodzie, jest zarówno mocną zasadą, jak i silnym nukleofilem, co czyni ją cennym odczynnikiem w Synteza organiczna. Pomimo swojej ekstremalnej toksyczności, która wymaga zachowania ścisłych środków ostrożności podczas obchodzenia się z nią, Cyjanek sodowy odgrywa kluczową rolę w syntezie różnorodnych związków organicznych, w tym leków, środków agrochemicznych i polimerów.

Rola cyjanku sodu w syntezie organicznej

Jon cyjankowy jako nukleofil

cyjanek jon wewnątrz Cyjanek sodowy jest wysoce reaktywnym nukleofilem. Dzięki ujemnemu ładunkowi na atomie węgla i wysokiej elektroujemności atomu azotu może atakować centra elektrofilowe w cząsteczkach organicznych, takie jak grupy karbonylowe, halogenki alkilowe i epoksydy.

Tworzenie wiązań C-C

Jedną z najważniejszych funkcji cyjanek sodowy w syntezie organicznej jest tworzenie nowych wiązań węgiel-węgiel, osiągane poprzez reakcje podstawienia i addycji nukleofilowej. Na przykład, gdy halogenek alkilu reaguje z cyjankiem sodu, jon cyjankowy zastępuje jon halogenkowy, co prowadzi do powstania nitrylu. Ta reakcja zapewnia prosty sposób na wprowadzenie dodatkowego atomu węgla do cząsteczki. Następnie grupa nitrylowa może zostać przekształcona w inne grupy funkcyjne, takie jak kwasy karboksylowe, aminy lub aldehydy, poprzez różne procesy chemiczne.

Synteza aminokwasów - reakcja Streckera

Cyjanek sodu jest kluczowym składnikiem reakcji Streckera, która jest stosowana do syntezy α-aminokwasów. W tej reakcji aldehyd lub keton łączy się z chlorkiem amonu i cyjankiem sodu, tworząc α-aminonitryl. Ten α-aminonitryl można następnie zhydrolizować, aby wytworzyć odpowiadający mu α-aminokwas.

Reakcja przebiega w kilku etapach: Najpierw grupa karbonylowa aldehydu lub ketonu ulega protonowaniu, zwiększając jego elektrofilowość. Następnie cząsteczka amoniaku atakuje protonowaną grupę karbonylową, po czym następuje deprotonacja, tworząc hemiaminał. Następnie grupa hydroksylowa hemiaminału jest protonowana, co powoduje eliminację wody i utworzenie jonu iminiowego. Następnie jon cyjankowy atakuje jon iminiowy, dając α-aminonitryl. Na koniec hydroliza α-aminonitrylu w obecności kwasu lub zasady daje α-aminokwas.

Synteza nitryli z halogenków arylowych - reakcja Rosenmunda - von Brauna

W reakcji Rosenmunda-von Brauna cyjanek sodu jest wykorzystywany do przekształcania halogenków arylu, które są związkami aromatycznymi podstawionymi halogenem, w nitryle arylu. Katalizowana przez cyjanek miedzi(I) i zwykle wymagająca wysokich temperatur, reakcja ta obejmuje tworzenie pośredniego związku miedziowo-arylu. Jon cyjankowy z cyjanku sodu reaguje następnie z tym związkiem pośrednim, tworząc nitryl arylu. Proces ten jest ważny dla wprowadzenia grupy funkcyjnej nitrylu do pierścienia aromatycznego, który można dalej modyfikować w celu syntezy różnych związków aromatycznych, takich jak produkty farmaceutyczne i barwniki.

Synteza związków karbonylowych

Cyjanek sodu bierze również udział w syntezie związków karbonylowych. Na przykład, gdy reaguje z epoksydem, jon cyjankowy atakuje mniej podstawiony atom węgla pierścienia epoksydowego, powodując otwarcie pierścienia. Następna hydroliza powstałej cyjanohydryny może prowadzić do powstania związku karbonylowego.

Mechanizmy reakcji z udziałem cyjanku sodu

Reakcje substytucji nukleofilowej

Mechanizm SN2: Gdy cyjanek sodu reaguje z pierwszorzędowymi halogenkami alkilowymi, reakcja zwykle przebiega zgodnie z mechanizmem SN2 (bimolekularna substytucja nukleofilowa). Jon cyjankowy atakuje atom węgla przyłączony do halogenu od tyłu, przeciwnie do pozycji jonu halogenkowego. Jest to reakcja skoordynowana, w której rozerwanie wiązania węgiel-halogen i utworzenie wiązania węgiel-cyjanek następują jednocześnie. Szybkość reakcji zależy od stężeń zarówno halogenku alkilowego, jak i jonu cyjankowego, a stereochemia produktu jest odwrócona w porównaniu do stereochemii materiału wyjściowego.

Mechanizm SN1: W przypadku halogenków alkilowych trzeciorzędowych reakcja może przebiegać poprzez mechanizm SN1 (unimolekularnej substytucji nukleofilowej). Najpierw halogenek alkilowy dysocjuje, tworząc pośredni karbokation. Następnie jon cyjankowy atakuje ten karbokation, tworząc produkt. Mechanizm SN1 charakteryzuje się tworzeniem planarnego pośredniego karbokationu, a produkt może wykazywać mieszankę stereochemii, zjawisko znane jako racemizacja, ze względu na atak nukleofila z obu stron planarnego karbokationu.

Reakcje addycji nukleofilowej

Dodatek do grup karbonylowych: Gdy cyjanek sodu reaguje z aldehydami lub ketonami, jon cyjankowy atakuje elektrofilowy atom węgla karbonylowego. Grupa karbonylowa ma spolaryzowane wiązanie węgiel-tlen, przy czym atom węgla jest miejscem elektrofilowym. Atak jonu cyjankowego tworzy nowe wiązanie węgiel-cyjanek, a atom tlenu grupy karbonylowej zyskuje ładunek ujemny. W następnym kroku źródło protonów, takie jak woda lub kwas, protonuje atom tlenu, tworząc cyjanohydrynę. Ta reakcja jest odwracalna, a równowagę można dostosować w kierunku produktu, kontrolując warunki reakcji.

Dodatek do imin: W reakcji Streckera dodanie jonu cyjankowego do jonu iminiowego, który powstaje w wyniku reakcji aldehydu lub ketonu z amoniakiem, następuje według podobnego mechanizmu addycji nukleofilowej. Jon iminiowy ma ładunek dodatni na atomie azotu, co sprawia, że ​​sąsiadujący atom węgla jest elektrofilowy. Jon cyjankowy atakuje ten atom węgla, tworząc nowe wiązanie węgiel-cyjanek i powodując powstanie α-aminonitrylu.

Względy bezpieczeństwa

Należy podkreślić, że cyjanek sodu jest niezwykle toksyczny. Wdychanie, połknięcie lub kontakt ze skórą może być śmiertelny. Podczas pracy z cyjankiem sodu należy przestrzegać ścisłych protokołów bezpieczeństwa. Obejmuje to przeprowadzanie eksperymentów w dobrze wentylowanym wyciągu, noszenie odpowiedniego sprzętu ochrony osobistej, takiego jak rękawice, okulary ochronne i fartuch laboratoryjny, a także posiadanie odpowiednich planów reagowania awaryjnego na wypadek przypadkowego narażenia.

Podsumowanie

Cyjanek sodu jest silnym i wszechstronnym odczynnikiem w syntezie organicznej. Jego zdolność do działania jako nukleofil i tworzenia nowych wiązań węgiel-węgiel sprawia, że ​​jest niezastąpionym narzędziem dla chemików w syntezie szerokiej gamy związków organicznych. Zrozumienie mechanizmów reakcji z udziałem cyjanku sodu jest niezbędne do opracowania wydajnych dróg syntezy i przewidywania wyników reakcji. Jednak ze względu na jego wysoką toksyczność jego stosowanie musi być starannie regulowane i przeprowadzane z zachowaniem najwyższych środków ostrożności, aby chronić dobro chemików i środowisko.