सोने काढण्यासाठी सायनाइडेशन आणि कार्बन-इन-पल्प (CIP) प्रक्रियांचे ऑपरेशन्स

सोन्याच्या खाणींमध्ये सोने काढण्यासाठी सायनाइडेशनचा मोठ्या प्रमाणावर वापर केला जात आहे कारण विविध धातूंशी त्याची अनुकूलता, साइटवर सोने उत्पादन क्षमता आणि उच्च पुनर्प्राप्ती दर आहेत. तथापि, पर्यावरणीय मूल्यांकनाच्या चिंतेमुळे, खाणी शून्य डिस्चार्ज साध्य करण्यासाठी जलाशयात प्रवेश करण्यापूर्वी किंवा नंतर सांडपाण्यावर प्रक्रिया करतात किंवा कमी-सायनाईड किंवा प्रादेशिक पर्यावरणीय परिसंस्थेचे संरक्षण करण्यासाठी सायनाइड-मुक्त लीचिंग एजंट. हा लेख सायनायडेशनच्या कार्यपद्धती आणि कार्बनसोने काढण्यासाठी लगद्यातील प्रक्रिया. सोने काढण्याच्या प्रक्रियेची यंत्रणा समजून घेणे, तसेच प्रदूषण दूर करून पर्यावरणपूरक खाणींच्या स्थापनेच्या दिशेने वाटचाल करणे, हे यामागील उद्दिष्ट आहे.

सोने काढण्यासाठी सायनाइडेशन

ऑपरेशनल घटकांमध्ये सायनाइड आणि ऑक्सिजनचे प्रमाण, तापमान, धातूमधील सोन्याच्या कणांचा आकार आणि आकार, लगद्याची सांद्रता, चिखलाचे प्रमाण, सोन्याच्या कणांच्या पृष्ठभागावरील थर आणि लीचिंग वेळ यांचा समावेश आहे.

जेव्हा सायनाइडचे प्रमाण कमी असते तेव्हा ऑक्सिजनची विद्राव्यता तुलनेने जास्त असते आणि सोन्याचे विरघळण्याचे प्रमाण यावर अवलंबून असते सायनाइड सांद्रता. जेव्हा सायनाइडचे प्रमाण जास्त असते तेव्हा सोन्याचा विरघळण्याचा दर केवळ ऑक्सिजनच्या एकाग्रतेद्वारे निश्चित केला जातो. साधारणपणे, सायनाइडचे प्रमाण ०.०३% ते ०.०५% पर्यंत असते. काही विशिष्ट ऑक्सिडंट्स जोडल्याने, लीचिंग एड्स केल्याने किंवा थेट ऑक्सिजनचा वापर केल्याने लीचिंग इफेक्टमध्ये लक्षणीय सुधारणा होते.

उदाहरणार्थ, एका कार्बन-इन-पल्प प्लांटने हवेऐवजी ऑक्सिजन-समृद्ध वायू (90% पेक्षा जास्त ऑक्सिजन सामग्रीसह) वापरला आणि तो लीचिंग टँकमध्ये टाकला. परिणामी, लीचिंग दर 0.89 टक्के वाढला. एका कॉन्सन्ट्रेटरने पहिल्या लीचिंग टँकमध्ये 98 किलो प्रति टन धातूच्या दराने 0.1% लीड एसीटेट जोडले. परिणामी, शेपटीचा सोन्याचा दर्जा 0.218 ग्रॅम/टी वरून 0.209 ग्रॅम/टी पर्यंत कमी झाला.

सायनाइड द्रावणात सोन्याचे विरघळण्याचे प्रमाण तापमान वाढल्याने वाढते. सहसा, तापमान १०°C आणि २०°C दरम्यान राखले जाते. १.३४°C च्या खाली, द्रावण स्फटिकरूप होते. म्हणून, हिवाळ्यात, उत्तरेकडील सांद्रक बहुतेकदा अडकलेल्या पाइपलाइन बेक करण्यासाठी ब्लोटॉर्च वापरतात. ३४.७°C च्या वर, द्रावण द्रव स्थितीत बदलते आणि वायू अनेकदा बाहेर पडतो. रासायनिक नुकसान स्थिर करण्यासाठी आणि कमी करण्यासाठी, कमकुवत जलविच्छेदनाच्या दिशेने प्रतिक्रिया वाढविण्यासाठी योग्य प्रमाणात अल्कली, ज्याला संरक्षक अल्कली म्हणतात, जोडली जाते.

बारीक दाणेदार सोन्याचे पृष्ठभाग पीसल्यानंतर मोठे उघडे असते आणि ते सायनायडेशनद्वारे सहजपणे विरघळते. याव्यतिरिक्त, फ्लेक्स, लहान गोल आणि अंतर्गत छिद्रे असलेल्या सोन्याचे कण विरघळणे तुलनेने सोपे असते. जेव्हा लगद्याचे प्रमाण कमी असते, तेव्हा चिकटपणा कमी असतो आणि सोन्याच्या कणांच्या पृष्ठभागावर सायनाइड आयन आणि ऑक्सिजनचे द्रावणातील प्रसार दर जास्त असतात. परिणामी, सोने लवकर विरघळते आणि लीचिंग दर जास्त असतो. तथापि, कमी सांद्रतेमुळे लगद्याचे आकारमान वाढेल, ज्यामुळे उपकरणांची आवश्यकता जास्त होईल आणि अभिकर्मक वापर जास्त होईल. योग्य लगद्याचे प्रमाण 40% - 50% असते. जेव्हा धातूमध्ये मोठ्या प्रमाणात स्लीम असते आणि त्यात जटिल गुणधर्म असतात, तेव्हा एकाग्रता 20% - 30% वर नियंत्रित केली पाहिजे.

सोन्याच्या कणांच्या पृष्ठभागावर अशुद्धता विविध थर तयार करतात, ज्यामुळे सोन्याच्या गळतीवर परिणाम होतो. संबंधित खनिजे ऑक्सिजन, सायनाइड आणि अल्कलीशी प्रतिक्रिया देतात, ज्यामुळे सोन्याच्या गळतीत अडथळा येतो. गळतीचा वेळ वाढत असताना, गळतीचा दर एका विशिष्ट मर्यादेपर्यंत वाढतो, परंतु नंतर तो दर कमी होतो. याचे कारण म्हणजे सोन्याचे आकारमान आणि कणांचा आकार कमी होतो, सायनाइड, विरघळलेला ऑक्सिजन आणि सोन्याच्या संकुलांमधील अंतर वाढते आणि अशुद्धता जमा झाल्यामुळे एक थर तयार होतो जो गळतीसाठी हानिकारक असतो. जास्त सांद्रता, कमी सूक्ष्मता, कमी हवेचे प्रमाण आणि खालच्या इंपेलर आणि टाकीच्या तळामधील स्ट्रक्चरल क्लिअरन्समुळे लीचिंग टाकीमध्ये आंदोलकाचे "जॅमिंग" देखील सोन्याच्या गळतीवर परिणाम करते. सायनायडेशन वर्कशॉपमधील टाक्या जाम झाल्यानंतर, कामगारांनी मशीन मॅन्युअली फिरवली आणि पाइपलाइन अनक्लोग करण्यासाठी उच्च-दाबाच्या पाण्याच्या तोफा, एअर गन आणि लांब स्टील बार वापरल्या. अखेर, असे आढळून आले की खालच्या इंपेलर आणि टाकीच्या तळामधील क्लिअरन्स सामान्य मूल्यापेक्षा चार पट जास्त होता. समायोजनानंतर समस्या सुटली.

सोने काढण्यासाठी कार्बन-इन-पल्प (CIP) प्रक्रिया

ऑपरेशनल घटकांमध्ये शोषण समाविष्ट आहे सक्रिय कार्बन, अवशोषण आणि इलेक्ट्रोलिसिस, आणि कार्बनचे पुनर्जन्म.

नवीन कार्बन वापरण्यापूर्वी, प्री-ग्राइंडिंगद्वारे "कडा गोल करणे आणि कचरा काढून टाकणे" आवश्यक आहे. कार्बन खरेदी करताना, शोषण क्षमता आणि ताकद दोन्ही सुनिश्चित केले पाहिजे. पॅकिंग घनता 0.50 kg/L - 0.55 kg/L असावी आणि कणांचा आकार नियमित आणि एकसमान असावा, साधारणपणे 6 - 12 जाळी किंवा 6 - 16 जाळी. राखेचे प्रमाण आणि कमी आकाराच्या कणांचे प्रमाण 3% पेक्षा जास्त नसावे. कार्बन-इन-पल्प प्लांटमध्ये, पावडर कार्बनचे उच्च प्रमाण असल्याने शेपटीच्या द्रवाचा सोन्याचा दर्जा सामान्यपेक्षा 16 पट जास्त असतो, ज्यामुळे सोन्याचे नुकसान होते. परिणामी, कार्बन पूर्णपणे बदलावा लागला.

शोषण टाक्यांमध्ये कार्बनची घनता एका ग्रेडियंटमध्ये वाढते. कार्बन एजिंग लक्षात घेता, सोन्याच्या पुनर्प्राप्तीसाठी वारंवार काढणे फायदेशीर आहे. कार्बन-इन-पल्प प्लांटने कार्बन काढण्याचे चक्र तीन दिवसांवरून दर दुसऱ्या दिवशी बदलले आणि उत्पादन एक चतुर्थांश वाढले. जेव्हा टाकी ओव्हरफ्लो होते आणि कार्बन संपतो तेव्हा सोने नष्ट होणे निश्चित आहे. हे प्रामुख्याने कार्बन-रिटेनिंग स्क्रीनच्या अडकण्यामुळे होते. वर्गीकरण आणि हायड्रोसायक्लोन नंतर कचरा आगाऊ काढून टाकला पाहिजे. कार्बन-रिटेनिंग स्क्रीन म्हणून क्षैतिज दंडगोलाकार स्क्रीन वापरली जाते. लगदा एकाग्रता किंवा तळाशी असलेल्या कार्बनची घनता कमी करून आणि स्क्रीनच्या बाजूला असलेल्या एअर डक्टच्या हवेचे प्रमाण वाढवून देखील ही समस्या सोडवता येते.

शेवटच्या अ‍ॅडॉर्प्शन टँकमधून कार्बनची गळती होणे अत्यंत अवांछनीय आहे. टेलिंग्ज मिक्सिंग टँकवरील ४०-जाळीचा सुरक्षा स्क्रीन एक महत्त्वाचा चेकपॉईंट म्हणून काम करतो. त्याची अखंडता सुनिश्चित करण्यासाठी ते वारंवार तपासले पाहिजे आणि देखभाल केली पाहिजे. कार्बन झीज कमी करण्यासाठी, कमी-गती आंदोलन सामान्यतः वापरले जाते.

१% सोडियम हायड्रॉक्साईडच्या द्रावणात डिसॉर्प्शन आणि इलेक्ट्रोलिसिस केले जाते आणि सोडियम सायनाइड ०.३५ MPa - ०.३९ MPa च्या दाबाखाली, १३५°C - १६०°C वर, जे द्रावणाच्या उकळत्या बिंदूपेक्षा जास्त आहे, ते शोषण साध्य करते. लीन कार्बनचा गोल्ड ग्रेड ५० g/t पेक्षा कमी आहे. सध्या, सायनाइड-मुक्त शोषण आणि इलेक्ट्रोलिसिस मोठ्या प्रमाणात वापरले जातात.

कार्बन पुनरुत्पादनासाठी, ते सहसा ३% - ५% पातळ नायट्रिक आम्ल किंवा हायड्रोक्लोरिक आम्लमध्ये ०.५ - १ तास भिजवले जाते. कामगारांनी ते अधूनमधून ढवळावे. टाकीतून बाहेर काढल्यानंतर, आम्ल लीचिंग द्रावण काढून टाकण्यासाठी ते पाण्यात भिजवले जाते. नंतर, उर्वरित आम्ल निष्प्रभ करण्यासाठी ते १% सोडियम हायड्रॉक्साईडमध्ये भिजवले जाते. शेवटी, ते कार्बन बेडच्या आकारमानाच्या २ - ३ पट धुतले जाते.